“Modern fantastik edebiyatın ve canavar hikayelerinin doğduğu o ilk satırlara hoş geldiniz. Ancak burada durup kendimize sormamız gereken çok daha derin bir soru var: Bir kahramanın şanlı destanını okurken, aslında eski pagan kültürlerin unutturmaya çalıştığı vahşi bir ‘Ayı Adam’ ritüeline mi şahit oluyoruz? Tarihin en eski epik şiirinin satır aralarında gizlenen o etimolojik şifreyi çözmeye hazır mısınız?”
Beowulf, sadece kılıç darbelerinin ve kahramanlık naralarının yankılandığı bir metin değil; aslında 8. yüzyılın karanlık ve sisli Avrupa’sında, insanın evrendeki yalnızlığını ve kaçınılmaz sonunu anlatan devasa bir epik şiirdir.Hikâye, Danimarka Kralı Hrothgar’ın inşa ettiği muazzam Heorot salonunun neşesiyle başlar. Ancak bu neşe, karanlığın içinden gelen Grendel adlı canavarı uyandırır. Grendel, felsefi bir perspektifle bakıldığında, toplumun dışına itilmişliğin, kıskançlığın ve “öteki” olmanın vücut bulmuş halidir. O, ziyafetlerdeki müziği ve kahkahayı bir gürültü olarak algılar çünkü kendisine ait bir “sofra” ve “aitlik” yoktur.
Beowulf ise tam bu noktada, okyanusun ötesinden, İsveç’in güneyinden (Geatlar diyarı) bir kurtarıcı olarak gelir.Beowulf’un Grendel ile olan ilk karşılaşması, teknik bir savaştan ziyade bir varoluşsal güç gösterisidir. Kılıç kullanmayı reddeder; canavarı kendi çıplak elleriyle alt etmek ister. Bu, Aristoteles’in “kahramanlık erdemi” (arete) kavramına mükemmel bir örnektir. Kahraman, sadece sonuca odaklanmaz, o sonuca nasıl bir karakterle ulaştığına odaklanır. Grendel’in kolunu omzundan kopardığında, aslında toplumun düzenini bozan o vahşi doğayı fiziksel olarak parçalamış olur. Ancak trajedi burada bitmez. Grendel’in annesi intikam için geldiğinde, Beowulf bu sefer suyun altındaki karanlık mağaraya, yani bilinçaltının ve kökensel korkuların merkezine inmek zorunda kalır. Orada, sadece insan yapımı kılıçlarla değil, devlerden kalma kadim bir güçle kazanabilir. Bu, insanın kendi gölgesiyle yüzleşme sürecidir.
Aradan geçen elli yıllık hükümdarlık döneminden sonra karşımıza çıkan yaşlı Beowulf ise, destanın en sarsıcı ve felsefi kısmıdır. Artık o genç, yenilmez savaşçı gitmiş; yerine halkının sorumluluğunu taşıyan bilge bir kral gelmiştir. Bir ejderha, bir hırsızın açgözlülüğü yüzünden uyanıp krallığı ateşe verdiğinde, Beowulf sonunun geldiğini bilir. Burada devreye Anglosaksonların “Wyrd” (Kader) kavramı girer. Bu kader anlayışı, insanın elinden gelenin en iyisini yapıp sonucu metanetle beklemesidir. Beowulf, yanındaki tüm savaşçılar korkup kaçarken, sadece sadık dostu Wiglaf ile birlikte ejderhanın karşısına çıkar. Ejderhayı öldürür ama kendisi de ölümcül şekilde yaralanır.
Samimiyetle söylemek gerekirse, Beowulf’un ölümü bir yenilgi değil, bir tamamlanmadır. O, bir ejderhayı öldürerek sadece altınları değil, halkının geleceğini kurtarmış ama karşılığında kendi canını vermiştir. Destanın sonunda Beowulf için yakılan cenaze ateşi, sadece bir kahramanın gidişini değil, aynı zamanda bir devrin kapanışını simgeler. Mezarının üzerine dikilen anıt, gelip geçen gemicilere bir rehber olurken, aslında bize şunu söyler: İnsan hayatı kısalığa ve karanlığa mahkûmdur; ancak bu karanlığın içinde parlayan tek şey, bir kişinin “doğru olanı yapma” iradesidir. Beowulf, bize canavarların her zaman orada olacağını, ancak onlarla yüzleşme cesaretinin bizi “insan” kıldığını hatırlatan, hüzünlü ama bir o kadar da onurlu bir vedadır.
—İngiliz Destanı—
